Pagina's

zaterdag 13 september 2008

Opgroeien is loslaten

Mijn oorspronkelijke titel van dit stukje was ‘Opvoeden is loslaten’, maar ik realiseerde me dat dat nou precies niet is wat ik bedoel. Fabian en ik hebben steeds geloofd dat niet wij, maar Ruan degene is die het tempo mag aangeven in het proces van loslaten. In de situatie hieronder beschreven, voelen we ons zo enorm bevestigd in die overtuiging! Niet wij scheuren haar los, zíj maakt zich los van ons, op haar tijd.

Donderdag 18.50 uur. Onderweg van ons oppasgezin naar huis, zagen we spelende kinderen. ‘Ik wil óók felen!’ riep Ruan, die de fietstocht altijd best lang vindt. ‘Weet je wat jij mag’, zei Mama, ‘jij mag zaterdag bij Opa Joop en Oma Cora spelen.’ Even stil… ‘Zelf?!’ vroeg Ruan, verbaasd en… blij verrast! ‘Ja.’ Weer even stilte. ‘Zaan jullie mij dan brengen?’ ‘Ja.’ En ik somde op wat ze allemaal zouden gaan doen: boekjes lezen, misschien naar de speeltuin, filmpjes kijken van Dribbel en van Dora, bouwen met de Duplo… ‘Wat lijkt jou het leukst?’ ‘De ballenbak.’ (Daar was ze vorige week met Opa Joop & Oma Cora geweest, terwijl haar zwangere Mama een middagdutje deed.) ‘Die hebben ze daar niet…’ ‘Boekjes lezen en Dora kijken.’

Vrijdag 15.25 uur. We zien Opa Joop & Oma Cora bij een bruiloft. Het allereerste dat ze roept als je één van hen in het oog krijgt, is: ‘Ik mag helemaal alleen bij jou felen!!!’

Zaterdag 16.15 uur. Tijd voor vertrek voor Fabian en mij. ‘Waar zaan jullie naartoe?’ ‘Naar een restaurantje’. ‘Ik wil óók mee!’ ‘Weet je wel wat jij en Opa Joop & Oma Cora gaan eten? Rijst van de Chinees! En we gaan ook nog een keer met jou naar een restaurantje, naar de Kabouterhut. Maar nu ga jij eerst lekker met Opa & Oma naar de speeltuin. Veel plezier, dag lievie!’ Kus, knuffel, zwaaien…

Zaterdag 20.05 uur. Papa en Mama weer thuis. ‘KIJK, kom eens kijken!’ roept ze. Ze heeft met Oma Cora samen prachtige kunstwerken gemaakt: zelf stroken papier in reepjes geknipt en op papier geplakt. Mooi!

Ze hebben het met z’n drietjes heerlijk gehad. Eerst naar de speeltuin en naar de kinderboerderij, heerlijk met zand gespeeld (‘ovenpasta’ gemaakt), lekker geschommeld, een prachtige pauwenveer gevonden, geiten gevoerd (dat mochten Opa en Oma doen, dat was toch wel eng :)), en steeds zelf gelopen. Toen gegeten. Oma maakte zich alleen wat zorgen of jij niet veel teveel at! Daarna geknipt en geplakt, nog gitaar gespeeld met Opa… en toen waren Papa en Mama alweer terug. Ruan is aardig door dolle heen, Opa en Oma zijn erg enthousiast en laten ons de foto’s zien van wat jullie hebben meegemaakt. Voor herhaling vatbaar!
(Leuk misschien om hierbij te vermelden: knippen wilde Ruan thuis ook steeds graag proberen, en dan zaten we te hannesen met een vel papier… Geen doen, veel te onhandelbaar voor die kleine handjes. Wat zijn we gezegend met een Oma die vele jaren ervaring heeft in het kleuteronderwijs! Dit overigens naast vele andere talenten, maar daar hoop ik later nog op terug te komen.)

Geen opmerkingen: