O ja...
Drie maanden vóór Ruans geboorte werden wij zelf gevraagd als peetouders van R. Haar ouders (goede vrienden van ons) zeiden er duidelijk bij: 'Peetouder zijn houdt voor ons méér in dan alleen een extra cadeautje op de verjaardag.' Dus wij hebben keurig ook los van de verjaardag wel eens een kleinigheidje meegenomen... Nee, serieus: voor hen en ook voor ons betekent peetouderschap oa: een stukje verantwoordelijkheid voor de geloofsopvoeding meedragen; de peetouders zijn de doopgetuigen; en zij beloven dagelijks voor het kind te bidden.
Dat Ruan lieve, trouwe peetouders heeft, voelt als een heerlijke steun in de rug voor ons als ouders. Twee wonen er redelijk in de buurt, zie dit oude blogberichtje, eentje woont er helemaal in Engeland. En die laatste kwam ons vandaag opzoeken! Heerlijk om hen (haar en haar man) weer te zien. Toen ze nog in Amersfoort woonden, hadden we regelmatig een afspraak om met elkaar te eten en samen te bidden. Het was fijn om die draad weer even op te kunnen pakken. En wat grappig om te merken dat het wederzijds blog-lezen echt helpt in het meeleven met elkaars grote en kleine hoogte- en dieptepunten.
Uiteraard hadden we aan Ruan aangekondigd dat ze zouden komen. 'Dat vind ik wel fannend', zei Ruan, 'want ik heb die nog nooit gezien!' Tja, da's toch wel een flink nadeel van de afstand: voor Ruan was het inderdaad een kwart leven geleden ongeveer. Na wat foto's gekeken te hebben, was ze er wel weer van overtuigd dat ze deze mensen kende ;).
En: we hebben nu iemand extra die de herinnering bewaakt:
(Soms vermoed ik dat ook voor mij de liefdestaal 'cadeaus' (al dan niet voor Ruan!) belangrijker is dan ik steeds gedacht heb...)
Wie de peetouders van Ruans broertje of zusje worden, daar zijn we nog niet uit... Daar zijn we druk over aan het ppp... bidden.
1 opmerking:
leuk om te weten over je iefdestaal.
[ik hou nml van kadootjes géven..!]
en in een blogje lager heb je toch een leuk liefdeskadootje gekregen.. van Papa.
xp
Een reactie posten