Oogst

Wij hebben weer geen zorgen over de vitamine-inname van Ruan: aardbeien uit eigen tuin!

Vanochtend vroeg. Ruan vraagt mij of ik even iets voor haar wil pakken. Ik ben echter net onderweg om Naïm een nieuwe luier om te doen en zeg: ‘Straks, Ruan, ik ga nu eerst even met Naïm bezig.’ Waarop Ruan demonstratief boos naar de gang stampt, nadrukkelijk roept: ‘Dág Mama!’, vrij hard de deur achter zich dicht doet en vanuit de gang nog even herhaalt: ‘Dág Mama!’ Een halve minuut later komt ze terug en vraagt op boze toon: ‘Mama, ga je het nú voor me pakken?’

Wat je zaait, zul je ook oogsten. Bovenstaande situatie weerspiegelt perfect hoe ík in een zwak moment mijn frustratie uit. Hilarisch, maar ook confronterend…

Kinderen leren ontzettend veel door af te kijken hoe de mensen om hen heen het doen en door dat te imiteren. Gelukkig zien we dat ook in positieve zin vaak terug, bijvoorbeeld in Ruans zorgzaamheid naar Naïm toe.

Als hij huilt, probeert ze vaak te vertalen wat hij zou kunnen bedoelen: ‘Hij wil borst drinken, Mama!’ En op een keer, toen ik niet direct op zijn huilen reageerde omdat ik bieten aan het raspen was (éven afmaken, anders moet ik straks wéér handen wassen), stond zij al naast hem: ‘Pinkje, pinkje!’ Ik riep: ‘Neeneenee, je hebt vieze handjes!’ en Ruan zei tegen haar broertje: ‘Lieve Naïm, ik wil je helpen, maar dat mag niet van Mama!’

Het is onze vaste overtuiging dat kinderen overnemen wat je hen voorleeft. Voor wie dat gelooft, komen de negatieve bijverschijnselen van straffen levensgroot naar voren. Wat je voorleeft als je straft, is dat de sterkste de zwakkere kan dwingen iets te doen wat hij niet wil. Wat je bereikt, is vaak niet meer dan het schaden van de relatie. Toch valt het mij niet altijd mee om op momenten van vermoeidheid niet toch naar die machtsmiddelen te grijpen. Wat dan vaak inderdaad enkel meer conflict oplevert…

In onze tuin staan een paar fruitbomen. In de kersenboom groeiden het eerste jaar twee kersen, die we met z’n drietjes hebben gedeeld. Vorig jaar hadden we er een stuk of tien, eh, herstel… hadden de vogels er een stuk of tien. Dit jaar zijn het er wel honderd (en we hopen met het net dat eromheen hangt, te voorkomen dat iemand ons opnieuw voor is ;)). De boom heeft tijd nodig gehad om te groeien.

De appelboom had het eerste jaar één appel. En vorig jaar… geen enkele. Hier foto's van de appelboom dit jaar:

(... en aan de andere takken zitten er nog veel meer!)

Zo proberen we ook te blijven geloven in onze aanpak. Soms zie je even helemaal geen vruchten en dat is zo ontmoedigend… maar het wil niet automatisch zeggen dat er een dalende lijn is. Daarmee doel ik zowel op het groeien van onze lieve meid als op het groeien van mijzelf als opvoeder / begeleider. We proberen onze kinderen en onszelf tijd en ruimte te gunnen. We komen er wel… En gelukkig is het God die, door ons heen en ondanks ons, de groei bewerkt.

N=1, zegt een vriendin van ons altijd in onze, vaak vurige, discussies over opvoeden, oftewel, er is slechts één onderzoeksobject ;) en we hebben geen blancoproef tot onze beschikking. We zullen nooit weten hoe dit of dat kind zich ánders zou hebben ontwikkeld met een andere aanpak.

Boekentips
'How to talk so kids will listen and listen so kids will talk', Adele Faber / Elaine Mazlish

'Unconditional Parenting', Alfie Kohn

'Moeder zijn... en het nog leuk vinden ook!', Sharon Lovejoy Autry / Laurie Lovejoy Hilliard