Wonder

Als ons fototoestel niet verzopen was (hij wel, wij niet!!!), stond hier een foto van twee schattige beertjes. Traumabeertjes, met aan hun strikje een kaartje met de tekst: "Deze beer wordt jou aangeboden door de politie. Wij vinden dat je deze beer hebt verdiend! Geef de beer een mooie naam en vertel hem wat jou overkomen is."

Deze weblog is mijn traumabeer (net als wat lieverds die bereid waren als praatpaal te fungeren, dankjulliewel! Ik bel waarschijnlijk nog minstens tien keer de komende tijd...), dus zet je schrap: dit is ons overkomen.

Afgelopen woensdag gingen we naar het kinderfeestje van een meisje dat zes jaar werd. Fabian bracht Naïm, Ruan en mij erheen en de planning was dat we met het OV terug zouden reizen. Die constructie werkt altijd prima als we hen een bezoekje brengen. De vader van het meisje biedt altijd aan om ons met de auto naar huis te rijden en dat sla ik altijd af. Behalve nu, met die extreme kou en sneeuw... Deze keer vroeg ik zelf brutaal of hij misschien... en dat wilde hij met plezier doen.

Met z'n allen de camper in. Kids goed vastgezet, ik er los tussen op het bankje. Die laatste roekeloze keuze heb ik nog nooit gemaakt, hoewel ik me stevig kan ergeren aan de verplichting van gordels... maar die dag dus wel: Eveline los tussen de kinderen. (Met nog even de gedachte: wel slordig als ik Fabian achterlaat met twee borstverslaafde kids...) We vertrokken, hadden bij een glibberig stukje nog even een babbeltje over een antislipcursus, en werden tot onze verbazing door de TomTom een binnendoorweggetje op gestuurd, niet de snelweg. De bestuurder maakte er nog een opmerking over. En toen... gleden we weg, verloor de bestuurder de macht over het stuur, en gingen we zó de weg af, de stijlschuine berm af, schuin ondersteboven de sloot in!
('Dat was wel even schrikken', vertelde Ruan haar traumabeer.)

Ongelooflijk, maar waar: iedereen ongedeerd. De bestuurder klikte zichzelf los, ik plukte Ruan en Naïm, die ondersteboven in hun gordels hingen, eruit. En toen was het zaak om gauw uit de camper te komen, aangezien er al water naar binnen stroomde. De deur was niet ontwricht en kon geopend worden. De bestuurder klom eruit, tilde Ruan naar buiten, hield Naïm even vast terwijl ik naar buiten klauterde... Veilig.

Naïm was niet onder de indruk: die wordt wel vaker plotseling op z'n kop gehouden :). Ruan huilde heel even: 'Ik wil thuis zijn, zijn we er al bijna?' Nou, dat niet, maar we waren wel buiten gevaar. Helemaal heel en gezond, allevier.

Ik ben er nog wat bibberig van en pieker veel onzinpiekers: had ik nou maar... wat als ik... stel nou dat we... als ik maar niet... Volgens Fabian erg logisch, omdat het moeilijk te accepteren is dat je 'zomaar' iets overkomt, zonder dat je er zelf invloed op hebt. (Nou ja, die gordel is een duidelijke waar ik wél invloed op had! En een gedachte die ik liever niet afmaak, is: stel dat de kinderen niet in een zitje gezeten hadden...) Maar dat kan dus. Het overkomt je. Gelukkig is er Eén die wel invloed heeft op alles. Degene Die ons allevier fantastisch beschermd heeft. Die, na de beschermengelen, ook nog menselijke engelen voor ons had klaarstaan: de bewoners van een huis vlakbij, die ons met zorg hebben opgenomen in hun warme huis. Ruan heeft er heerlijk gespeeld met de dochters van vier en zes jaar en voor Naïm werd er zelfs nog een luier opgedoken.

Er is ook zoveel op te sommen wat ons geluk geweest is: dat de bestuurder zo rustig reed; dat we naar rechts, en niet naar links gleden, waar we tegemoetkomend verkeer onzacht tegengekomen waren; dat we rechts en niet links in de sloot terecht kwamen, want de linker sloot was vele malen dieper...

Piekerig en uit m'n evenwicht (en ik ben al niet zo'n evenwichtig typje), maar wat overheerst is de overweldigende dankbaarheid ik dit bloggen kan, met de levendige geluiden van spelende kinderen achter me en in de wetenschap dat de bestuurder van de camper nog 'gewoon' echtgenoot en vader mag zijn voor zijn gezin.