"Mam, ik wil weer naar de tandarts, want ik heb last van mijn kies. En dat zeg ik niet omdat ze zulke leuke cadeautjes hebben bij de tandarts!" en wat later: "Ik wil naar de tandarts voor allebei: voor de cadeautjes en voor mijn kies."
Ik had zo mijn twijfels of ze echt wat voelde, eerlijk gezegd. Maar we maakten een afspraak: controle, iets vervroegd, voor het hele gezin en een opmerking erbij over Ruans kies.
Vorige week in de bieb zag ik toevallig dit boekje liggen:
Een leuke voorbereiding, dacht ik zo.
Vanochtend net voor het tandartsbezoek ontdekte Ruan dat haar onderste snijtanden een beetje los zitten! Leuke timing natuurlijk, en lekker wiebelen... Tjonge, wat wordt ze groot!
Terwijl Fabian op de stoel lag, keken wij even rond of we de dingen uit het boekje herkenden. Een gaspedaal, een beweegbare stoel, haakje en spiegeltje. Ja hoor, alles aanwezig.
Ruan was als tweede aan de beurt. Gelukkig geen gaatjes bij haar, maar wel een verklaring van de tandarts: er komen blijvende kiezen door achter de melkkiezen. Natuurlijk, dat voelt ze. Een les voor deze Mama om haar kind toch echt serieus te (blijven) nemen!
Ik had wel een gaatje. Dat kwam prachtig uit, vond ik: nu konden de kinderen mooi meekijken hoe dat allemaal gaat, boren en vullen... maar ze hadden het veel te druk met het kiezen van een cadeautje! Met Fabian samen hebben ze zeker een kwartier gewikt en gewogen: een stickertje, of toch zo'n leuk tolletje? Of liever een ringetje met plakoorbellen? Roze of paars? Of misschien... Beslist geen tijd voor een praktijkles.
Toen de vulling bijna klaar was, hakte Ruan eindelijk de knoop door. En wendde zich daarna tot de tandarts: "Ik heb voor de tandarts nog een vraag!" Verwachtingsvol luisterden alle volwassenen wat dit leergierige meisje zou willen weten. Waarop Ruan vroeg: "Zijn dit stickertjes waar je nog wat van af moet peuteren, of plakken ze vanzelf?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten