Maïsdoolhof deel 2

Nog maar kort geleden schreef ik over de kracht van herhaling voor peuters en kleuters. Dat werd vandaag nog eens bevestigd! We gingen opnieuw naar het Maïsdoolhof (en, op het idee gebracht door Christel, deze keer met een oud fototoestel dat zich vandaag uitmuntend gedragen heeft!). Vandaag met hen, die we allemaal gemist hadden, en met hun tante/zus en twee neefjes, met wie het ook een heel prettig weerzien was!

Waar Ruan en Naïm de vorige keer heel wat tijd nodig hadden om los te komen en ik diep van binnen verlangde naar meer gelegenheid om te praten met de andere moeders, renden ze deze keer direct het terrein op en ploften neer in het maiszwembad alsof we hier wekelijks ons relax-uurtje hebben:

Naïm had al onderweg al aangekondigd dat hij met A en N in de draaimolen wilde. Ruan zou dan wel duwen, vond hij. Maar E mocht het ook doen :).

De trampolinespringconditie is prima op peil: die houden ze thuis goed bij. Deze is wel een flinke slag groter dan die in onze achtertuin:

In de trein (met een duwtje in de rug van mijn grote draagdoekenvoorbeeld :)!)

'k Heb m'n wagen volgeladen...

Dit maak je niet dagelijks mee: bijna begraven onder de maïskorrels!

(Ruan en Naïm nu wel wekelijks trouwens ;)).

En natuurlijk het doolhof zelf in.

We wisten heus nog wel dat je de berg van hooiblokken niet hoog genoeg was om je weg te kunnen bepalen... maar ook nog dat het erg leuk was daarboven!

De educatieve speurtocht:

Pfff, 'Is dit dood?' (vertaling: 'Loopt dit dood?')

En als je 't dan echt nietmeer weet...

... ben je er voor je 't weet weer uit :).

Nog een afscheidsrondje:

Over een paar weken weer, met een groep AP-gezinnen. We kijken er al naar uit!