Ken je dat spelletje waarbij een woord steeds naar een volgende persoon wordt doorgefluisterd, en waarbij dan aan het eind vaak een heel ander woord te voorschijn komt dan er aan het begin ingegaan is? Zoiets moet gebeurd zijn bij het Geldmuseum: ik had onze groep aangekondigd als een aantal thuisonderwijsgezinnen met ongeveer twaalf rond te leiden kinderen, van wie de meeste tussen vier en zeven jaar, eentje van acht en eentje van tien; onze gids had zich voorbereid op een schoolgroep van kinderen tussen acht en twaalf jaar! Oei... Het zweet brak hem uit bij het zien van de groep, waarin door ziekte de twee oudste kinderen ontbraken. Ik, als contactpersoon bij dit uitje, kreeg het ook even benauwd...! Gelukkig bleek de gids, eenmaal op gang, goed te kunnen improviseren.
De kinderen stonden er met hun neus bovenop hoe een muntje geslagen wordt:
Ze speurden in de muntenvloer, waarin alle muntjes op 'munt' hadden moeten liggen, naar de 'kop'-exemplaren:
Ze spiekten door de ramen bij het echte werk: machines die 700 tot 800 munten per minuut uitspugen in 'De Munt':
De grote hit was wel het digitale muntenganzenborden:
Wie heeft er al een bankbiljet met z'n eigen gezicht erop?
En bij het weggaan schreef Ruan in het gastenboek:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten