Zo kwam aan het licht dat ik veel te veel op thuisonderwijs vertrouw bij de vraag 'komt het goed met onze kinderen'. Dat ís niet afhankelijk van welke 'methodiek' dan ook: dat is afhankelijk van onze grote God, die oneindig veel meer van onze kinderen houdt dan wij. Hij is te vertrouwen en gaat Zijn weg met ons gezin, met elk van onze kinderen. Met of zonder thuisonderwijs.
Ook ben ik me er des te sterker bewust van geworden hoe ongelooflijk kostbaar deze tijd met onze kinderen is. Het is niet vanzelfsprekend om zo intensief met elkaar op te mogen trekken. Het is een groot voorrecht om op deze manier ons gezin-zijn vorm te mogen geven!
Met die dankbaarheid en in de zekerheid dat Hij de bovenkant van het borduurwerk ziet, kan ik meestal toch wel redelijk rustig slapen. Maar voor ik ga liggen, ga ik nog even een keertje extra kijken bij de kostbare geschenken die ons zijn toevertrouwd:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten