Kraaltjes rijgen

Na verschillende frustrerende pogingen in de afgelopen maanden (voor haar en voor mij, ik moet echt nog wat geduld oefenen…) kan ze het opeens: kraaltjes rijgen! Al een hele poos is er een emmertje met grote houten kralen in ons bezit, met daarbij een soort veter met een verstevigd begin. Helaas is het stevige deel van de veter korter dan de doorsnee van de kralen, niet zo handig… en sommige kralen hebben gaten in alle richtingen, wat het ook niet makkelijker maakt. Maar vorige week had ik, ten behoeve van een dag stil spelen (conferentie Above Rubies) kleinere plastic kralen voor haar aangeschaft, kralen met een groot gat en met een dun, maar stevig rijgdraadje erbij. En vandaag lukte het ineens! Zowel de houten kralen als de plastic gevalletjes. Echt leuk, we hadden er samen veel plezier in.

Het bijpassende Jip & Janneke verhaal hebben we ook nog even voor de dag gehaald. Het gedeelte waar Jip een kraal in zijn neus stopt, houden we er voor alle zekerheid voorlopig maar even uit, goed voorbeeld doet goed volgen tenslotte… (Enne, Ruan, als je dit op latere leeftijd leest, doe dan niet zoals je moeder, die als zeven- of achtjarige alsnog deze stunt uithaalde…) Jip & Janneke lezen we overigens regelmatig in gecensureerde vorm voor. Vooral Fabian is daar erg goed in: in plaats van ruzie met veel gegil hoor je dan plotseling Jip & Janneke in alle harmonie een oplossing zoeken waar iedereen zich prettig bij voelt! Geweldig. Enne, ‘limonade’ is altijd ‘diksap’ als Papa voorleest!

De ketting die ze op de foto zo trots showt, is ‘voor de echte Kristute, omdat die mij zo mist’. We hadden een e-mailtje gekregen waarin zij schreef: "p.s. please tell Ruan that i miss her and i cant wait to play with her, and give her a hug from me ;)." Daar was Ruan erg van onder de indruk! Over hoe we de ketting nu aan tante Kristute zouden laten zien, verschilden we wat van mening, zo bleek. Mij leek het handig om een foto te maken van de ketting en die foto dan aan Kristute te mailen. Ruans idee was om de ketting voor het computerscherm te houden, want op dat computerscherm was een foto van Kristute te zien! ‘Kristute wordt er blij van dat ik de ketting heb gemaakt! Kijk eens naar haar gezicht!’ zei Ruan! (Ja, een dikke lach!)

Misschien behoeft de term ‘de echte Kristute’ nog wat uitleg voor sommige lezers. Dit is om onderscheid te maken tussen Tante Kristute (de vriendin van Ome Dinant) en de pop Kristute. Voor haar tweede verjaardag heeft Ruan namelijk een babypop gekregen van mijn Oma en toen Oma de vraag stelde hoe de pop heten zou, dacht ze even na, en zei toen vastbesloten: ‘Kistute!’ Zo heet ze dus nog steeds, inmiddels met keurig uitgesproken ‘r’ erin toegevoegd.