Op zoek naar een oorzaak bedacht ik dat ze eigenlijk maar heel weinig lichaamsbeweging heeft. Ik ben er wel heel alert op dat we, zo mogelijk, dagelijks naar buiten gaan, maar vaak heeft dat, met die kou, een vorm waarbij zij lui op haar achterste zit: in het fietsstoeltje, in de bakfiets... Van lekker buiten rennen en klimmen komt weinig terecht. Die hypothese was een test waard, dus we hebben vandaag dankbaar gebruik gemaakt van het mooie weer: samen een boswandeling gemaakt én gezellig gepicknickt. Ze droeg zélf haar boterhamdoosje in haar tas en bood aan dat mijn boterhammen ook wel in haar rugzak mochten.
(Met dank aan SinterOmaSita, van wie ze dit felbegeerde rugzakje heeft gekregen!)
Hoewel er regelmatig klonk 'Ik wil getild!' heeft ze toch de hele wandeling zelf uitgelopen. Of het ons naast een gezellige tussen-de-middag-invulling ook een betere nachtrust oplevert, zal vannacht moeten blijken...
Welterusten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten