Familie

Tussen Fabians ouderlijk huis en het mijne ligt dik 250 kilometer. Dichtbij zijn familie én dichtbij mijn familie wonen is dus helaas geen optie voor ons. We wonen nu bij geen van beide echt in de buurt. Da’s extra jammer nu onze ouders ook de Opa en Oma van Ruan zijn. Met de auto zijn we ongeveer een uur onderweg naar Opa Joop en Oma Cora, en om bij Oma Sita te komen moeten we minstens twee uur uittrekken. Ook naar de dichtstbijzijnde oom of tante van Ruan duurt de reis zeker drie kwartier tot een uur. Even op de koffie is er dus niet bij, maar daar staat tegenover dat de bezoekjes díe we elkaar brengen, vaak langer zijn, en dat het voor Ruan volkomen vanzelfsprekend is dat we regelmatig blijven slapen ergens, of een oom of tante bij ons. We ervaren het als heel waardevol om op die momenten uitgebreid aan elkaar toe te komen.

Toen Ruan net geboren was, hebben we foto’s verzameld van familieleden en van vrienden die voor ons het belangrijkst zijn, want de meeste daarvan wonen óók niet om de hoek; één van Ruans peettantes zelfs in Engeland… :( . De deur ziet er intussen zó uit:

Met ons kleine meisje hebben we vaak voor de foto’s gestaan en iedereen aangewezen, met de namen erbij. Als klein poppetje kon ze al gauw de goede foto aanwijzen bij de naam die wij noemden. We hoopten dat de vertrouwdheid met deze gezichten zo wat zou groeien, ondanks de afstand.

Of het mede dankzij die propvolle deur is of niet, zullen we nooit weten… maar één ding is zeker: de familie speelt een belangrijke rol in Ruans leven. Ze voelt zich prima op haar gemak bij onze (al dan niet schone) broers en zussen, en ze praat veel over hen. Iedereen komt wel eens aan bod, maar geheel evenwichtig is het niet, want: wie wordt met grote voorsprong het állermeest genoemd? Degene die het allerverst woont, zeker een kilometer of 1500 bij ons vandaan, namelijk in Litouwen! Tante Kristute dus.

In Ruans spel is tante Kristute heel vaak de hoofdrolspeelster; bij elk vliegtuig dat overvliegt, roept Ruan: ‘Die komt tante Kristute uit Litouwen naar ons toebrengen!’ en de meeste kunstwerken van Ruans hand zijn voor tante Kristute. Afstand speelt geen rol in het hoofd en in het hart van onze dochter.











Tekeningen voor tante Kristute

Sinterklaas had geregeld dat tante Kristute begin december voor een paar dagen naar Nederland kwam! Fabian en ik hadden dit natuurlijk blij aan Ruan verteld. Desondanks leek ze totaal overdonderd toen tante Kristute er écht was! Ze is wel vaker eventjes verlegen als er bezoek komt, maar tot mijn verbazing kroop ze echt helemaal ín me bij het zien van haar zo veel besproken tante. Misschien dacht ze dat deze keer Papa en Mama aan het spelen waren dat zij zou komen… Gelukkig was de schrik ook vrij vlot weer over. En toen werd haar tante drie dagen lang overspoeld met kusjes, knuffels en andere liefdesbetuigingen!