Afscheid 'stage-adres'

Vandaag is een rare dag: wel donderdag, maar geen oppasdag. Dat komt omdat gisteren officieel mijn zwangerschapsverlof ingegaan is. Tijd om 'uit te rusten en op de baby te wachten', zoals we het benoemd hebben naar Ruan en naar de oppasmeiden. Gemengde gevoelens: enerzijds heb ik naar het verlof toegeleefd en is het heerlijk om me de komende tijd volledig op ons eigen gezin te mogen gaan richten. Anderzijds vind ik het ontzettend jammer om afscheid te moeten nemen van ons oppasgezin. We hadden het zo getroffen!

De wederzijdse ontdekking was veelzeggend: binnen tien minuten benaderden we elkaar (ik reageerde op hun oproepje op marktplaats, zij op mijn profiel op flexmoeders.nl), kruisende mailtjes. Het leek goed te klikken tijdens het kennismakingsgesprek en die klik is gebleven. Leuke meiden, fijne open communicatie met de ouders. Ook Ruan heeft het er ontzettend naar haar zin gehad!

We hebben samen ook heel wat geleerd (soms door schade en schande) over aandacht (ver-)delen en samen spelen. De stage is nu voorbij: over een maand het 'echte werk' met een eigen kindje erbij, dat we níet om 18.30 uur weer achterlaten... Spannend.

Na mijn verloftijd gaan we genieten van Fabians zomervakantie en na de zomer gaat ook de jongste van het oppasgezin naar school. Voor alleen naschoolse opvang is het mij teveel gedoe om, met twee kleintjes, weer op en neer te gaan reizen. We hebben dus echt een periode afgesloten, al zullen we zeker contact houden.

We zijn heerlijk in het zonnetje gezet dinsdag: we kregen een lief herinneringsboek met foto's, tekeningen en tekst; een grote bos bloemen; een boekje over 'geluk' ("Dat wensen we je toe!"); een zeer gulle tegoedbon bij een speelgoedwinkel met duurzaam speelgoed; en voor Ruan een prinsessenpaleis.

Voor de meiden hadden wij een placemet gemaakt met spetterende foto's van onze gezamenlijk doorgebrachte dagen.

Tot slot een 'verslag stageopdracht' :).

De theorie: in het boek 'Siblings without Rivalry' worden, bij het onderwerp 'ruzie', vier niveaus onderscheiden.

- Eerste niveau: gewoon gekibbel.

Advies:

1) negeren

2) bedenk dat je kinderen ervaring opdoen met het oplossen van conflicten.

- Tweede niveau: verhitte gemoederen, volwassen interventie kan nuttig zijn.

Advies:

1) erken hun boosheid: 'jullie klinken kwaad op elkaar!'

2) breng het standpunt van elk kind onder woorden: 'Jij wilt graag... en jij wilt...'

3) beschrijf het probleem op een respectvolle manier: 'Dat is een lastig probleem zeg: ...'

4) uit je vertrouwen dat de kinderen in staat zullen zijn om er samen uit te komen: 'ik ben er zeker van dat jullie een eerlijke oplossing zullen vinden.'

5) verlaat de kamer.

- Derde niveau: situatie mogelijk gevaarlijk.

Advies:

1) informeer: 'Is dit stoeien of vechten?'

2) vertel de kinderen: 'Stoeien kan alleen als beide partijen er plezier in hebben.'

3) respecteer je eigen gevoelens erbij: 'Jullie vinden het leuk stoeien, maar het is mij te ruw. Bedenk iets anders om te gaan doen.'

- Vierde niveau: situatie overduidelijk gevaarlijk, volwassen ingrijpen noodzakelijk

Advies:

1) beschrijf wat je ziet: 'Ik zie twee heel boze kinderen die op het punt staan elkaar pijn te doen.'

2) scheid de kinderen: 'Het is niet veilig om samen te blijven; even een afkoelperiode! Ieder naar z'n eigen kamer!'

De praktijk: in november deed zich een prachtige 'niveau twee-situatie' voor: oppaskindje R (3,5 jaar) had kussens op de grond neergelegd... en Ruan was erop gaan liggen. Dát viel bij het oppasmeisje niet in goede aarde: die had een ander plan! Eén huilend meisje en één die zich daar niks van aantrok. Hmmm. Ik werkte keurig de stappen af, en ging toen terug naar de keuken om daar mijn klus te hervatten. Eerlijk gezegd was ik niet zo erg 'vol vertrouwen'... tot ik gegiechel uit de woonkamer hoorde. Ik ging even om het hoekje kijken en de meiden meldden mij: 'Wij liggen OP elkaar!'

Héérlijk vindingrijk toch? Daar was ík beslist nooit opgekomen...

:)