'Tisunfasuh-tisunfasuh', dat is de moedermantra, zo las ik eens ergens. Het is een fase... of het nu gaat om borstbijten, haren trekken of peuterbuien: het gaat echt wel weer over. Fabian schreef me op moederdag eens een lief briefje, met (naast een hele stapel lieve complimenten) de twijfelachtige bemoediging: 'Bedenk op de lastige momenten maar, dat je er op een dag op terugkijkt (en beseft dat de moeilijkheden van vandaag naadloos zijn overgegaan in nieuwe uitdagingen).'
Hmmm...
Maar vandaag wil ik wat schrijven over een heel leuke fase waar we nu in zitten. Sinds een week of vijf is Naïms middagdutje verleden tijd. En dat heeft als gevolg dat hij 's avonds ongeveer een uur eerder aan slapen toe is dan zijn grote zus. Ruan en ik genieten allebei van dat uurtje 'Mama-Ruantijd', dat we meestal invullen met even vlug wat puin ruimen en daarna uitgebreid voorlezen. Deze fase mag lekker lang duren, wat mij betreft!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten