Echohelden

Vandaag was de dag van de 20 wekenecho.

We hadden een keurig voorlichtingsfoldertje meegekregen van het echocentrum, met onder andere het strenge voorschrift: ‘géén kinderen mee’. Nou, dat zouden we zeker even ter sprake brengen bij de eerste echo (12 weken), want we zijn deze keer niet met z’n tweetjes, maar met z’n drietjes in verwachting. Het risico dat we slecht nieuws zouden krijgen met Ruan erbij, vonden wij zeer aanvaardbaar: ze mag onze tranen zien… Maar de echocentrummevrouw was niet te vermurwen: de echo duurde véél te lang voor de meeste kinderen, ze konden niet stil zitten, leidden de echoscopist af, moesten stevast halverwege plassen… en zelfs al zouden al die dingen niet voor onze dochter gelden, de mevrouw zou het niet kunnen uitleggen aan de mensen ná ons, die keurig oppas geregeld hadden. Eén lijn moest er getrokken worden en dat was het. Jammer. We hebben nog even overwogen om de omgeving eens af te bellen voor een zusvriendelijk echocentrum, maar ach, de laatste tijd heeft Ruan het zo ontzettend goed met Oma Cora, en die was bereid om te komen. Opgelost.

Jaaaaa… dat dachten we. Maar dan rekenden we even buiten de NS. Dikke vertraging liep ze op, zo dik dat het duidelijk werd dat ze het niet ging halen. Poeh, wel even crisis! Ik ben wat gaan rondbellen naar moeders van de speelgroep*, maar de één lag hartstikke ziek op bed, de tweede was niet bereikbaar… en onze auto stond even buiten gebruik, dus haar wegbrengen naar iemand verder weg was geen optie. Gelukkig kwam Fabian met een briljant idee: "Zullen we Hanneke bellen?" Ze is een goede vriendin van (tante) Lianne en ook een oud-collegaatje van mij. Tja, vragen staat vrij… We geneerden ons wel een beetje, want zo vaak zien we elkaar nou ook weer niet... Maar we hoefden het niet eens te vragen: zodra de situatie geschetst was, riep Hanneke al: "Zal ik even komen?" WOW! "Joh, ik kom meteen." En toen zei ik nog (schaamschaam): "Je hoeft er pas over een half uur te zijn hoor!" PAS??? Op afroep beschikbaar, deze superlieve oppas!
Redster van de dag, heel hartelijk bedankt!!!

Met onze binnenbuikbaby is alles goed! Bijzonder hoor, hoe je zomaar even kunt spieken daar binnen, en hoe ze orgaan voor orgaan opzoeken en checken… Heerlijk nieuws dat we naar alle waarschijnlijkheid een prachtig gezond kindje krijgen. (Nope, we weten niet of het een broertje of een zusje wordt voor Ruan!)

Om te vieren dat het met het baby’tje goed gaat, kreeg Ruan haar eigen baby’tje. Elke keer als we in de betreffende winkel waren, wilde ze die heel graag even vasthouden… Eindelijk een gelegenheid om ‘m haar cadeau te doen, zonder het gevoel haar gruwelijk te verwennen!

Oma Cora kwam trouwens, ondanks de vertraging, toch nog gezellig bij ons lunchen. Dankzij die heldin heb ik even een powernap kunnen doen vanmiddag, wat me de energie oplevert om nu nog even lekker te bloggen...

*Speelgroep: tot voor kort gingen we elke dinsdagochtend naar de inloopspeelgroep van de spelotheek: spelen, knutselen en zingen voor de kinderen, een leuk ontmoetingsmoment voor de moeders (en een enkele vader of oma). Helaas valt dit op een oppasdag en sinds het oppasgezin verhuisd is, is dit niet meer aan te reizen.