Mijn steun en toeverlaat

Gisteren gingen Ruan en ik extra vroeg de deur uit, op weg naar ons oppasgezin, want het zou glad zijn op de weg. Nou, en óf het glad was: één grote ijsbaan op straat! Daar hadden we nu ook weer niet op gerekend... en ook niet dat van de doorgaande fietspaden die we altijd nemen, er niet één gestrooid zou zijn. Wat een geglibber! Overal zagen we fietsers op hun snuit gaan, of naast hun fiets lopen, of naast hun fiets lopen en dan alsnog onderuit gaan. Voorzichtig aan, zachtjes fietsen, stukje lopen… en toen waren wij toch ook aan de beurt. Daar lagen we samen… Gelukkig geen pijn, alleen hard geschrokken. En toch maar weer door… nóg voorzichtiger. Soms was er even een stukje waar ik iets meer vaart kon maken. Maar dan opeens weer een glad gedeelte. Tja, dan kun je ook niet keihard op je rem, dat wordt per definitie een slippartij, dus ik riep: ‘Ooooooh, daar gaan we weer!’ waarop Ruan geruststellend mijn hand pakte en zei: ‘Ik hou je wel vast.’