Creperen?

Kamperen heb ik niet met de paplepel ingegoten gekregen. Eenmaal ‘op mezelf’ heb ik een paar keer in een klein tentje een poging gedaan, maar geen enkele keer was het een succes. Wat ik me het levendigst herinner, is de grote opluchting toen we, totaal weggestormd van een camping waar vroeg in de ochtend Kabouter Plop uit de luidsprekers schalde, in het huis van de ouders van één van de vrienden mochten: droog, wc onder hetzelfde dak, films huren, lekker koken, veel spelletjes: véél meer mijn idee van gezelligheid! Kamperen? Armoe troef. De hele dag bezig met overleven: zorgen voor je eten, voor je slaapplek, de reis naar de wc, je afwas verslepen van hot naar her en met koud water proberen je spullen schoon te krijgen… zonde van je tijd.

Op één van de AP-speel-en-klets-middagen ontstond het wilde plan om met elkaar een weekend weg te gaan. Een groepsaccommodatie viel echter erg duur uit en de meesten gaven de voorkeur aan een weekend kamperen. Pieker pieker, tja, wat doen we nu… Mijn zin in het weekend werd vlug minder en ik besloot om dan maar eerlijk te schrijven dat ik me wat verscheurd voelde: 't Is even evenwicht zoeken tussen `ik wil héél graag lekker een weekend met jullie doorbrengen' en `dit is niet mijn idee van lekker een weekendje weg'.

Maar, geweldig: enkele andere moeders kwamen op het idee om een camping te zoeken waar ook de ‘trekkershut comfort’ werd verhuurd! Zij in een tent, wij in een huisje. Opgelost.

Het weekend was een groot succes! Ruan vond het heerlijk om met de andere kinderen te spelen. Het speeltuintje stelde in grote-mensen-ogen niet zo heel veel voor, maar in kinderogen was het precies goed, zeker met elkaar.

Iemand had een opblaasbadje meegenomen, ook een groot succes. Binnen schuilen voor de regen en daar creatief aan de slag: met kartelscharen en krijtjes maakten ze stápels postzegels. In de buitenlucht gebakken pannenkoeken smullen. De tweede verjaardag van één van de kinderen vieren, compleet met taart mét mieren :) … Met z’n allen eten, waarbij je vrij was om ook wat te proeven uit de pan van je buurman. Ervaringen uitwisselen met de andere ouders. Elkaars doeken uitproberen: kijk eens hoe lekker Naïm zit!

’s Avonds waren de vaders weer even vrijgezel en speelden spelletjes tot diep in de nacht.

Absoluut voor herhaling vatbaar!

Wij zijn alweer thuis, de meeste anderen genieten nog verder. Kamperen is namelijk inderdaad een stuk betaalbaarder dan zo’n luxe onderkomen.

Het was echt fijn om een overdekt plekje te hebben (niet alleen voor ons ;)), én een wc nog dichterbij ons bed dan thuis ;). Maar ik heb wel wat gezien daar. Volgens mij… volgens mij kan kamperen ook léuk zijn. En gezond. En ontspannend. Want weet je wat ze deden? ’s Morgens op hun dooie akkertje het ochtendritueel; ontbijten in het zonnetje; rustig aan een kopje thee of koffie drinken; vooral veel genieten van hoe de kinderen zichzelf en elkaar vermaakten; weer eens een broodje smeren; ’n beetje rondkuieren, badmintonnen, kletsen; met de kinderen meespelen; voor het eten zorgen; na het eten even aanpakken met de afwas…

Verder niks.

En dat voelde… VRIJ!

‘Het Blote Voeten Gevoel’ en ‘De Kampeer Ervaring’ sluiten heel goed aan bij een prachtig citaat van de site van Sandra Dodd (unschooler). Iemand op één van de mailinglijsten over thuisonderwijs haalde het aan en het zit sindsdien in m’n hoofd, in m’n hart… En wie weet, als het echt zo zou zijn van dat jaar (zie hieronder), heel misschien… en dan moet ik nog veel bijleren en vooral afleren… maar misschien… zou ik wel gaan kamperen.

Daar komt ‘ie:
‘…if you know that the whole wide world is rich and stimulating, then GET OUT THERE! DO things, BE with your kids. Find cool places to go. Bring new things home.

Quit bitchin'!
If you knew you only had a year more with that child, what would you expose him to? Where would you go? What would you eat? What would you watch? What would you do?
If you had only ONE year—and then it was all over, what would you do? Four seasons. Twelve months. 365 days.
Do that THIS year. And the next.
That's how unschooling works. By living life as if it were an adventure. As if you only had a limited amount of time with that child. Because that's the way it IS.’

Mijn vertaling:
‘… als je weet dat de hele wijde wereld rijk en stimulerend is, GA ER DAN OP UIT! DOE dingen, WEES bij je kinderen. Vind gave plekken om heen te gaan. Neem nieuwe dingen mee naar huis.
Stop met vitten!
Als je wist dat je nog maar één jaar had met dit kind, waar zou je ‘m dan aan blootstellen? Waar zou je heen gaan? Wat zou je eten? Wat zou je kijken? Wat zou je doen?
Als je slechts EEN jaar had – en dan was het allemaal voorbij, wat zou je doen? Vier seizoenen. Twaalf maanden. 365 dagen.
Doe dat DIT jaar. En het volgende.
Zó werkt ‘unschooling’. Door het leven te leven alsof het een avontuur is. Alsof je slechts een beperkte tijd hebt met je kind. Dat is namelijk ook zo. '

Toen ik dit citaat voor het eerst gelezen had, was ik geïnspireerd tot een middag bos met de kinderen. Geen spijt van gehad. Ik was wel mijn boek vergeten. Maar als we echt nog maar één jaar samen hadden, dan nam ik geen boek mee. Dan zou ik hén in me opslorpen. En dat heb ik gedaan.