Vooruit kijken

M'n schoonzusje heeft vorige maand haar rijbewijs gehaald: geweldig, Manon, goed gedaan!!!

Eén van de moeilijkste dingen tijdens de rijles, vertelde ze, vond ze de draad weer oppakken na een kleine fout. Dat herkende ik helemaal: ik ging van kwaad tot erger dan, als ik eenmaal een foutje had gemaakt. Door die ene fout was de concentratie weg: een deel van de aandacht bleef bij wat er nou mis ging, hoe dat had kunnen gebeuren, wat ik anders had moeten doen en hoe ik het de volgende keer in een vergelijkbare situatie zou aanpakken. Een prima denkproces, maar NIET tijdens het rijden. Bovendien zat ik te balen van mezelf. Dat kost veel energie. Energie die nodig is om de situatie waar je intussen ingereden bent, in te schatten. Vooruit kijken moet je!

In het dagelijks leven met de kinderen gebeurt me helaas regelmatig hetzelfde. Ik doe of zeg iets waar ik niet tevreden over ben, een kleinigheid soms maar... en dan ben ik 'weg'. Net als in het verkeer kun je je dat niet veroorloven met twee of meer kinderen om je heen. Het is dan zaak om de eerste afslag te pakken en even rustig adem te halen. En dan weer door.

Fijn om in deze vakantietijd samen 'gereden' te hebben: allebei een set pedalen, zelfs allebei een stuur. Er is er altijd wel één in staat om de wagen op de weg te houden, of rustig naar een carpoolplek te sturen.

Nog even, dan moet ik weer alleen.

Komend weekend gaat Fabian met Ruan naar de verjaardag van Oma Sita. Ik blijf hier met Naïm. Om even rustig de kaart te bekijken, de route te bepalen, te bidden om een behouden aankomst. En vooral om die Extra Chauffeur.

We komen er wel.