'Mama, mag ik mijn hondenschriftje?'
Lang, lang geleden, toen we nog maar één kind hadden, en eerlijk gezegd zelfs nog langer geleden, toen ik nog geen blog had, hield ik een schriftje bij voor Ruan. Af en toe een verslagje van hoe ze zich ontwikkelde en wat we zoal deden met elkaar.
Toen Naïm zijn inentingen zou krijgen, haalde ik Ruans schriftje tevoorschijn om eens terug te lezen hoe dat bij haar gegaan was. Dat vond ze erg boeiend om te horen. En we waren het er samen over eens: voor Naïm moest er ook zo'n schriftje komen. Eigenlijk twee, want Ruan wilde er ook eentje voor hem maken.
Mocht je haar handschrift niet helemaal kunnen ontcijferen, dan zul je nog even geduld moeten hebben: 'Ik ga nog niet vertellen wat er staat, want dat is nog een 'verheimpje'! Ik ga het pas voorlezen als het schrift helemaal vol is.' Ze vraagt regelmatig om haar schriftje en schrijft dan weer een stukje verder voor haar broertje.
Wat er op de allereerste pagina staat, heeft ze al wel verklapt:
"Lieve Naïm, als je een prikje krijgt, en je moet huilen, dan ga ik je troosten. En als je verdrietig bent, dan wil ik je blij maken en dan gooi ik je in de lucht: hoepsakee, en dan mag je bij Mama aan de borst."
1 opmerking:
Heerlijk zo'n dochter en geweldig mooi die herinneringen. Ik heb van de meisjes ook allebei (een stapel) schriftjes en ben ze op dit moment aan het digitaliseren en foto's aan het bijvoegen voor ze. Erg leuk voor later. Fantastisch dat ze er voor haar broer ook één wil maken en dat ze het hem straks kan 'voorlezen' wat ze 'geschreven' heeft.
Lydia
Een reactie posten