Dagje vakantie

op een dag zei vader pluis
wie gaat er met mij mee
naar de duinen en het strand
en naar de grote zee?

ik, riep nijn, ik ga wel mee
hoi-hoi, dat vind ik fijn
dan neem ik ook mijn emmer mee
voor als er schelpen zijn

Het boekje ‘Nijntje aan zee’ van Dick Bruna was een hele tijd één van onze standaard voorleesboekjes voor bij het slaapritueel. Fabian, Ruan en ik kunnen het dus dromen. Maar… in het echt had Ruan de zee nog nooit gezien! Een tripje naar zee stond daarom al een tijdje op ons verlanglijstje. Vandaag had Fabian een dag vakantie (ja, maar één dag, het huiswerkinstituut is gewoon open in de meeste vakanties) en we hebben onze kans gegrepen!

Vóór we op pad gingen, hebben we ontbeten bij Ikea. Gezellig en Ruan heeft er erg van gesmuld. Ik ook trouwens!

En toen met de trein en de tram naar Scheveningen. We ‘misten’ net de trein, maar op een vakantiedag noem je dat natuurlijk niet zo: dan heb je gewoon lekker een beetje meer tijd om treinen te kijken.

We dachten even dat Ruan zou slapen bij aankomst op het strand. We zagen het al helemaal voor ons: wij wandelen met een slapend kindje, en dan weer terug naar huis… dan heeft ze de zee alsnog niet gezien! Maar ze bleef nét wakker, en bij het zien van het strand was er van vermoeidheid geen sprake meer: ‘Mag ik mij emmer? Ik zie een selp!!!’

We hebben zand geschept, schelpen verzameld, weggerend voor de schuimende golven en sporen in het zand bekeken. Die van onze eigen schoenen, maar ook bijvoorbeeld van honden en paarden. Ruan kreeg de smaak te pakken: ‘Welk dier zou hier hebben eloopt?’ vroeg ze zich af… en beantwoordde toen haar eigen vraag: ‘Ik denk een giraf.’ Wij gokten op iemand op hakken, al heb ik nooit begrepen dat je juist die schoenen zou kiezen als je een strandwandeling gaat maken…

Tot slot van onze vakantiedag hebben we onze nieuwe fietsen opgehaald bij de winkel. Wat een luxe, gloednieuwe fietsen! Ik denk dat ik naar de brugklas ging, de laatste keer dat ik een nieuwe fiets kreeg. Oh nee, het zal twee jaar later geweest zijn, toen mijn brugklasfiets gestolen was… Ja, toen kreeg ik wéér een nieuwe. Pas achteraf besef ik wat een verwennerij dat was, zeker omdat het geen pech, maar domheid was: vergeten op slot te zetten… Toch vijftien jaar geleden dus. En nu weer. We reden tot nu toe op gevertjes (ook via deze weg nog eens hartelijke dank aan oa Papa Joop en nichtje A!), die de laatste tijd helaas steeds meer gebreken gingen vertonen. Na heel wat aarzelingen en geldtellerij hebben we besloten dat het een goed idee is om nu te investeren in iets voor de langere termijn. Fabian heeft goede voornemens om voortaan naar zijn werk te fietsen, wat per dag een rit van dik dertig kilometer betekent. We hebben uitgerekend: tien maanden lang gemiddeld drie keer per week op de fiets en de kosten zijn eruit! Go Fabian! En voor deze Mama hebben we een echte moederfiets aangeschaft: heerlijk stabiel bij het erop en eraf tillen van de kinderen en voldoende ruimte voor kinderzitjes én knieën, zowel die van de moeder als van het kindje voorop. Ruan zit namelijk nog heel graag voorop: ‘Dan kan Mama mij beter horen.’
Mijn eerste actie op de moederfiets? Aanvraag kraamzorg gepost. Echt wel moeder.