Fekkie

Het gebeurt me nét iets te vaak: dat ik over iets denk: ‘wat fijn dat dat altijd goed gaat’ en dan binnen een paar uur…

Het nieuwe huis van het gezin waar wij oppassen is uitgerust met zo’n modern kookeiland. Hoge barkrukken erbij, mooi hoor… En ik dacht: ‘Heerlijk toch, dat die meiden daar allemaal probleemloos op zitten!’ Ja, heerlijk.

Lunch. Dat moet altijd vrij vlot, want de school is niet om de hoek en binnen vijf kwartier moeten we L weer gevoed, gelaafd en schoongepoetst op school terugbezorgen. We hadden net een stortbui van regen én hagel over ons heen gehad, dus eerst moest er omgekleed worden… en dan gauw gegeten. Of ze een boterham met kaas uit de magnetron mochten. Tuurlijk. En zo kwam het dat Ruan buiten mijn bereik was toen ze vól achterover klapte van de barkruk. *&%GRRR@(+>### Oh, wat een schrik. En toen was er niet eens de rust om haar langer dan drie minuten aan de borst te laten bijkomen, want de tijd tikte gewoon door… Gelukkig leek ze lichamelijk niks te mankeren. Geheel tegen ons pedagogisch beleid in, heb ik haar als overbruggingstroost een spekkie (‘fekkie’ zegt Ruan) gegeven, wat ze slechts bij zeer hoge uitzondering krijgt (zoete zooi). Ook op R en L maakte dit grote indruk: bij thuiskomst van hun moeder riepen ze meteen: ‘Ruan is van de barkruk gevallen en ze kreeg een SPEKKIE en het was niet eens snoeptijd!’

’s Middags was Ruan weer haar eigen vrolijke zelfje, dus het is het een sisser afgelopen. Maar ik geloof dat ik toch maar even ga vragen of ze iets willen doen aan de onbeveiligde stopcontacten, en dat losse elektriciteitssnoer…