Schoolbord

’t Is een maandenproject geworden, maar sinds het eind van de zomer zijn ze af: onze kastdeurtjes met schoolbordverf. Papa heeft ze zelf gemaakt. Een hele operatie met leuk resultaat: een iets netter aanzicht van onze kastenwand (oké, werk in uitvoering is het nog) en voor Ruan een prachtige tekenplek.


Toch maakt ze er nog niet zoveel gebruik van. Meestal is ze wel bereid haar bord te demonstreren aan bezoekende kinderen. Zo heeft ze hiernaast oppaskindje R getekend, in het roze, R’s lievelingskleur.



En samen tekenen is natuurlijk helemaal gezellig en leuk!

(Foto gemaakt tijdens een ontmoeting met vier andere gezinnen, die zich net als wij laten inspireren door de beginselen van Attachment Parenting.)

Maar uit zichzelf pakte ze de krijtjes er maar sporadisch bij. ’n Beetje jammer van de moeite en vooral van het leuke idee, waar zij toch veel plezier van zou kunnen hebben! Om het bord een beetje aantrekkelijker te maken, heb ik er een paar keer ’s avonds iets opgeschreven. Dat werkte leuk: het trok direct haar aandacht! ‘Wat staat daar, Mama?’ Het leukste vindt ze om het dan helemaal leeg te mogen vegen: heel precies doet ze dat. Of ‘wegtekenen’ oftewel erdoorheen krassen, da’s ook een grote hobby van haar!

Ach, we zien het wel, of de belangstelling voor het tekenen nog gaat komen… In elk geval zijn onze kasten nu helemaal baby- en dreumesproof. Eén klus van de lange lijst afgestreept...